Inicjatorem EDK w Kaliszu jest ks. Mateusz Puchała, dyrektor Radia Rodzina i Telewizji Internetowej Dom Józefa, od niedawna proboszcz parafii św. Jana Ewangelisty w Ołoboku. Po raz pierwszy taką drogę krzyżową z Kalisza zorganizowano w 2017 r.
– O idei Ekstremalnej Drogi Krzyżowej usłyszałem w 2016 r. Wtedy postanowiłem wyruszyć w trasę. To była EDK zorganizowana na terenie archidiecezji poznańskiej, która wyruszała z Klasztoru Ojców Filipinów w Gostyniu do Klasztoru Ojców Franciszkanów w Osiecznej. To była dla mnie niesamowita walka ze sobą, przeżywałem momenty kryzysowe, ale to była jedna z najpiękniejszych nocy w moim życiu, ponieważ wiele dokonało się w moim sercu. To była rzeczywiście taka prawdziwa droga krzyżowa, a odbywała się bardzo wcześnie na przełomie lutego i marca, dlatego było bardzo zimno. Kiedy o świcie doszedłem do Klasztoru Ojców Franciszkanów odczułem w sercu wewnętrzną radość. Ta noc była niesamowitym doświadczeniem wiary, bo przybliżyłem się do Pana Boga – wspomina ks. Puchała.
Duchowny uważa, że bardzo ważna jest modlitwa osób w intencji uczestników EDK, które same z różnych względów nie mogą wziąć udziału w tej drodze. – Osoby, które nie mogą wyruszyć w trasę przyjeżdżają do kościoła w Kotłowie na adorację Najświętszego Sakramentu i w ten sposób wspierają swoją modlitwą tych, którzy są w drodze. To wielka sprawa – twierdzi kapłan.
W tym roku Ekstremalne Drogi Krzyżowe wyruszyły z wielu miejsc diecezji kaliskiej. – Z roku na rok powstają nowe trasy. Jest ich bardzo dużo. Cieszę się, że dzieło EDK rozwija się w naszej diecezji – mówi ks. Puchała.
Uczestnicy po drodze zatrzymują się przy kościołach, figurach i kapliczkach, gdzie rozważają stacje drogi krzyżowej. Ekstremalna Droga Krzyżowato pokonanie wybranej ponad 40-kilometrowej trasy w nocy, medytowanie i zmaganie się z własnymi słabościami. Wśród uczestników EDK są klerycy roku propedeutycznego z Wyższego Seminarium Duchownego w Kaliszu.
Uczestnicy EDK podkreślają, że ta droga krzyżowa to przejście z Jezusem na Golgotę. – Pierwszy raz na EDK poszedłem osiem lat temu. Była to trasa niebieska z Narodowego Sanktuarium św. Józefa w Kaliszu. Od tej pory pokonywałem na zmianę tę trasę i białą z Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Kaliszu do Chełmc. Zwykle chodziłem w towarzystwie przyjaciół i taty. Od jakiegoś czasu dołączyły także mama i moja narzeczona. Wiem, że sporo osób podejmuje ten wysiłek samotnie, ale ja wolę iść w grupie. Podczas tej edycji również idę trasą niebieską – zaznacza Szymon Raczyński, redaktor Radia Rodzina.
Szymon dodaje, że w czasie drogi trzeba walczyć ze swoimi słabościami. – Podczas pątniczej drogi każdy przechodzi przez różne stadia siły. Na początku ludzie są wystraszeni i niepewni albo wręcz odwrotnie mają za dużo pewności siebie. Droga wszystko weryfikuje. Niektórzy odpadają w połowie, niektórzy nie dają rady i poddają się trochę później. Ciężko opisać przeżycia człowieka, który zamiast spać wybiera modlitwę podczas ciągłego chodzenia. Ja zwykle mam kryzys po ok. 30 km. Wtedy najbardziej trzeba walczyć ze samym sobą i z bólem, by dotrwać do końca. Pocieszające jest to, że Pan Jezus także potrzebował pomocy Szymona z Cyreny podczas swojej drogi krzyżowej. W czasie drogi należy wspierać dobrym słowem czy ramieniem osoby, które idą obok. Każda stacja przybliża nas do celu i do uczucia ulgi, do snu, do spełnienia drogi, której się podjęliśmy. Po tylu latach byłoby mi pusto bez przeżycia EDK w Wielkim Poście. Dla ludzi, którzy potrzebują „żyć mocniej” myślę, że to bardzo dobre rozwiązanie duchowe. Pamiętajmy, że to nie żaden maraton sportowy. Nikt się nie ściga, nie ma konkurencji. Jesteśmy tej nocy tylko my i Jezus Chrystus podczas męki – przekonuje redaktor.
Każdy idący w EDK ma swoje intencje. – Po raz pierwszy wybrałam się na EDK. Mam ważną intencję, która związana jest z maturą i wyborem dalszej drogi życiowej. Nie wiem, czy dam radę przejść całą trasę, ale będę się starała. Wierzę, że Pan Jezus doda mi sił – mówi Zuzanna, maturzystka z Kalisza.
Tekst: Ewa Kotowska-Rasiak/KAI
Zdjęcia: Arleta Wencwel-Plata, Szymon Raczyński
